5 wekkers zonder snooze button...ben jij al wakker?

  • volgen

    Onze visie volgen betekent niet dat je ons achterna rent. Nee je begrijpt dat wij zo denken als we denken

  • delen

    Kennis moet je delen, dat is ons motto. Onze gezamenlijke kennis willen wij delen met hen die het willen horen

  • uitdragen

    Onze sprekers dragen dezelfde zienswijze uit. Vergroten van kennis en innovatie staat hoog op het verlanglijstje

  • verlaten

    We zijn spontaan ontstaan en proberen vanuit dit karakter ons te profileren

Waar We Zijn!

Engagement, part 1

31 augustus 2011 08:43 | 0 reacties
geplaatst door Max Munnich

Door Mark Bertrand

Een reclamebureau heeft berekend dat er dagelijks zo’n 2.000 commerciële signalen op ons afkomen (vraag me dan altijd af hoe ze zoiets berekenen). Nu verrast mij dit niet helemaal, maar als je dan zo naar het aantal kijkt wordt je toch weer even bewust van het gigantische aanbod aan merken, producten, reclame en andere informatie. Als we dit doortrekken naar een jaar krijgen we dus ruim 700.000 x de vraag of we product X, dienst Y of merk Z willen kopen.

Op zich lijkt het prima dat we zo veel kunnen kiezen. Dan kun je namelijk precies datgene kiezen dat het beste bij je past. Maar weten we wat het beste bij ons past? Er zijn namelijk zoveel alternatieven voorhanden dat je onzeker blijft, zelfs nadat je een keuze hebt gemaakt. En op basis waarvan kies je dan? Kies je een product, kies op je op basis van het merk of kies je op basis van vertrouwen (in het product, merk of persoon)? Hoe bindt je de klant aan je in de wetenschap dat diezelfde klant duizenden signalen krijgt van anderen?

Simpel: zorg dat je geen klanten hebt, maar fans. Fans voelen zich verbonden, zijn wars van andere prikkels en hebben dan ook nauwelijks last van cognitieve dissonantie. En als je weet dat een menselijke relatie uit drie componenten bestaat (passie, intimiteit en gebondenheid) liggen daar de kansen voor iedere ondernemer.  Anno 2011 kan sec investeren in commerciële activiteiten misschien op korte termijn nog voor resultaat zorgen. Het geven van kortingen, het produceren tegen nog lagere kosten, de “3 halen 2 betalen” acties: natuurlijk leveren ze in de betreffende actie geld op. Ze kosten echter ook marge, en die marge zal ergens teruggehaald moeten worden. Dergelijke commerciële activiteiten kunnen bovendien gemakkelijk gekopieerd worden. Natuurlijk profiteren wij als consument van deze prijsverlagingen, maar echt fan worden….ik betwijfel het.

Op de lange termijn echter is deze (lage prijzen) strategie nauwelijks vol te houden. Als je de relatie met je klanten echter centraal stelt wordt er een andere strategie van je gevraagd. Een strategie waarbij passie, intimiteit en gebondenheid centraal staan. Zoals bij iedere “normale” relatie echter duurt het een tijdje eer zoiets is opgebouwd en vaak zit hier het dilemma. Het investeren in de relatie werpt wel haar vruchten af: de relatie gaat dieper, de betrokkenheid is hoger en de relatie kan tegen een stootje. Zie hier de parallellen met de gemiddelde voetbalfan…. Een klant rent naar een andere aanbieder als de prijs daar lager is. Een fan blijft bij je omdat hij / zij zich verbonden voelt.  Met andere woorden: als ondernemer heb je minder last van economische schommelingen. Volgens de bedenkers van de Blue Ocean Strategy maak je op die manier de concurrentie irrelevant.

Over het hoe en wat wijd ik een volgende keer wat meer uit waarbij ik vooral benieuwd ben naar uw reacties / ervaringen / meningen. Ik rond nu echter af omdat we naar Soho gaan, een restaurant aan de markt in Sittard. Waarom daar? Tja, het eten is erg goed (maar hij is niet de enige), de combinatie eten en wijn is prima (maar ook daarin is hij niet de enige) en de “patron” van de zaak maakt altijd een praatje met ons (maar ook daarin is hij niet de enige). Wat het dan wel is? Tja….ben gewoon een fan….

 

Social Media, nieuw in Nederland?

25 augustus 2011 09:24 | 0 reacties
geplaatst door Max Munnich

Een voordeel van diepgaand contact met een andere cultuur is dat je geconfronteerd wordt met een observatie van je eigen cultuur. Mij was het inderdaad nooit opgevallen; Nederlanders zijn redelijk exhibitionistisch! Onze huizen zijn voorzien van enorme ramen aan de straatzijde in vergelijking met bijvoorbeeld landen in Oost Europa, maar zelfs onze directe buren aan de oostzijde valt dit op (zij bijvoorbeeld “Grote ramen zonder gordijnen”).

De grote ramen zijn slechts 1 van de observaties, ter illustratie noem ik er nog een paar;

  • we hangen schooltassen en vlaggen uit als we geslaagd zijn
  • we zetten ooievaars in de tuin, hangen ballonnen en namen op als er iemand geboren is
  • we zetten poppen in de tuin als iemand 50 wordt
  • sommige huizen zijn voorzien van een foto en de naam bij de voordeur
Hele normale zaken hier in Nederland, bezoekers uit andere landen reageren met enige verbazing; “Waarom willen jullie dat delen met de hele buurt?” Vanuit die optiek is Social Media dus helemaal niks nieuws, hooguit het bereik, de doelgroep of de “geadresseerde” is veranderd. Waar we vroeger de hele directe omgeving vertelden dat ons gezin groter was geworden, plakken we nu Facebook vol met foto’s “van de kleine”. Opvallend trouwens dat trotse moeders zeer regelmatig een foto van diezelfde kleine als avatar gebruiken in plaats van hun eigen of andere toepasselijke afbeelding, interessant voor een andere discussie…
We etaleren al sinds jaar en dag een aantal belangrijke momenten in ons leven; geboortes, verjaardagen (30/40/50/65?), zilveren en gouden bruiloften, afgeronde opleidingen. Social Media heeft hier een hogere frequentie, een ander bereik en een lagere drempel gebracht. Wellicht is West Europa ook daadwerkelijk “leading” ten opzichte van de landen om ons heen; als we Twittermania moeten geloven, ziet Europa er door Twitter en Flickr ogen ongeveer zo uit;
Twitter/Flickr Europe via TheAtlanticWire, ©Twittermania @bertiebee

Twitter/Flickr Europe via TheAtlanticWire, ©Twittermania @bertiebee

Hoe relevant is zo’n plaatje? Niet zo heel erg, als we vergelijken met een veel algemener beeld van “The Economist” waarin gesproken wordt over “Social Networking Sites”. We nemen even aan dat hier een groter aantal media zijn meegenomen dan slechts twitter en flickr. Het beeld verandert vervolgens totaal; “EU’s eastern member states seem the most smitten by networking sites” en Nederland pendelt ergens in de middenmoot.
Where networking works

Where networking works

Nieuw dus? Nauwelijks. Ik geloof niet dat iemand zich ooit afgevraagd heeft wat de risico’s kunnen zijn van een Abraham in de voortuin (Can you say;babbeltruc?). Toch praten we nu over de risico’s van Sociale Media, passen we wetten aan en verzorgen workshops. We zijn dus eigenlijk helemaal niet zo exhibtionistisch…we praten er alleen zo graag over…

Is Linkedin nog wel “social”?

20 augustus 2011 07:01 | 1 reactie
geplaatst door Max Munnich

Met de recente uitspraken in Nederland (zie o.a. “Boete voor Linkedin met relatie van ex-werkgever” ) vraag ik mij af of Linkedin binnen deze context nog wel beschouwd moet worden als “Social Media”. Een redelijk bruikbare definitie van Social Media leen ik even van social-media.nl;

“Social media is een verzamelnaam voor alle internet-toepassingen waarmee het mogelijk is om informatie met elkaar te delen op een gebruiksvriendelijke en vaak leuke wijze…. ‘Media die je laten socialiseren met de omgeving waarin je je bevindt’.”

Als we deze twee tegen elkaar afwegen, suggereert mijns inziens de definitie een bepaalde vrijheid en eigen verantwoordelijkheid. De genoemde uitspraak en daaraan gekoppelde boete geeft eerder het tegenovergestelde weer. Uiteraard bestaat er een spanningsveld tussen werkgever en werknemer als het gaat om de contacten op de diverse platformen; enerzijds lijken deze volledig “eigendom” van de werkgever, anderzijds lijken ze volledig eigendom van de werknemer. Dit roept direct vragen op;

  1. contacten van de werknemer die aanwezig waren voor de werknemer/werkgever relatie; eigendom werknemer?
  2. contacten opgedaan tijdens de relatie; eigendom werkgever?
  3. contacten opgedaan in de privesfeer, maar gerelateerd aan het werkveld en opgedaan tijdens de relatie; eigendom werkgever? Of toch werknemer?

Mjin gevoel zegt dat hier ergens een juridisch wespennest zit waarbij helaas diegene met de grootste oorlogskas aan het langste eind trekt. De grote corporaties kunnen in principe onbeperkt procederen tegen de ex-werknemer. Toch zit er nog een angel in; als Linkedin een Social Media omgeving is dan zijn de contacten op het platform dus “sociale contacten”; dan is er toch ook geen probleem? Of heeft een corporatie recht op niet alleen je zakelijke, maar ook sociale contacten? Een vergelijkbaar spanningsveld zien we ook terug in de blog van Marjolein van Appeldorn; Facebook ook voor zakelijke “vriendjes”? ; zakelijk en prive lopen door elkaar heen…

Tegelijkertijd roepen de “experts” dat de corporaties socialer moeten en ze betere relaties moeten opbouwen met klant en leverancier. Misschien is dit wel de enige juiste route; laat zowel werknemer als werkgever zijn of haar contacten onderhouden; het genoemde “contact” bepaald vervolgens zelf wel met wie hij of zij de relatie wilt voortzetten. Stop dus met naar je toe harken, maar benader je contacten met geopende hand. Veel water geven en af en toe bij mesten.

 

fllwrs.com, het negatiefste twitter instrument?

15 augustus 2011 19:17 | 0 reacties
geplaatst door Max Munnich

Met enige regelmaat zien we op twitter berichten langskomen met ongeveer de volgende bewoordingen;
“@CloutMachine , @danielhoek and 6 others unfollowed me today … checked by http://fllwrs.com”
Deze berichten worden semi-automatisch verstuurd vanuit fllwrs, een tool bedoeld om following en unfollowing op twitter bij te houden.
Op zich is daar helemaal niets mis mee, alleen de implementatie van fllwrs laat nogal te wensen; de “applicatie” voert namelijk geen enkele controle uit. Wat ik bedoel?
1) Gebruiker TwitA volgt gebruiker TwitB enige tijd
2) Gebruiker TwitB volgt echter niet terug, misschien is deze gebruiker niet erg actief of op vakantie
3) Gebruiker TwitA ontvolgt vervolgens gebruiker TwitB, er wordt tenslotte niets gezegd en bovendien niet gevolgd
4) TwitB logt vervolgens op fllwrs in en na enig gereutel wordt vol trots de wereld ingestuurd dat de boze gemene stoute TwitA het aangedurfd heeft om te ontvolgen!

fllwrs kan zich eenvoudig verschuilen achter de gebruiker; deze maakt tenslotte de keuze om het bericht al dan niet te versturen. Toch kan fllwrs zelf ook eenvoudig ingrijpen; verifieer of gebruiker TwitB een volger van gebruiker TwitA is alvorens een “mention met een klagende, negatieve klank” de wereld in te sturen.
Bovenstaande voorbeeld gebeurde onder andere @WebshopProf. Na de vraag waarom ze een dergelijke negatieve mention uitstuurden volgde de reaktie;
“Blijkbaar ‘n autotweet van fllwrs.com, waar ikzelf ook niet op zit te wachten. Heb ‘t direct uitgezet.”, mijns inziens een reaktie waaruit blijkt dat fllwrs dus niet doet wat gebruikers verwachten en wensen!
Mijn welgemeend advies; kijk naar andere tooling voor het bijhouden van followers/unfollowers. Veel geschikter zijn bijvoorbeeld Crowdbooster of ManageFlitter. Je voorkomt hiermee de mogelijke spiraal van onterechte, soms onbedoelde negatieve mentioning, daar worden we allemaal wat vrolijker van, toch?

Facebook ook voor zakelijke “vriendjes”?

12 augustus 2011 09:28 | 0 reacties
geplaatst door Max Munnich

Dit artikel herplaatsen we met toestemming van zowel de auteur Marjolein van Appeldorn als PowerPR. Dank voor het delen!

Friends?
Sinds enige tijd worstel ik met een bepaald vraagstuk. Voor mezelf had ik het heel duidelijk gemaakt; Facebook gebruik ik alleen voor vrienden en kennissen, zakelijke connecties sta ik niet toe. LinkedIn gebruik ik voor al mijn zakelijke contacten en met Twitter en Google+ een mooie mix van zakelijk en privé.

Hokjes
Fijn, dat had ik in gedachten mooi geregeld voor mezelf en het werkte –voor een tijdje- prima. Op Twitter communiceer ik 80% zakelijk en ca. 20% privé en in Google+ kun je fijn iedereen plaatsen in hokjes, de zogeheten circles. Maar zijn mensen wel te plaatsen in hokjes? Bij ieder nieuw persoon moet je jezelf af gaan vragen in welk hokje hij of zij past. Niets voor mij, indien je kijkt naar mijn Circles op Google+ is het een grote puinhoop.

Sinds een paar maanden merk ik dat ik steeds meer uitnodigingen voor Facebook krijg van zakelijke contacten. Tot voor kort heb ik hen allemaal netjes uitgelegd dat ik Facebook puur privé gebruik en dat ze terecht kunnen bij mijn overige sociale netwerken. Deze tekst heb ik zelfs in mijn openbaar profiel op Facebook geplaatst aangezien ik er heel stellig in was.

Omslag
En dan… 2 weken geleden heb ik een goed zakelijk gesprek gehad met een persoon die ik heb leren kennen via LinkedIn en Twitter. Tevens hebben we in het gesprek ook een aantal privé dingen besproken, de algemene zaken zoals vrije tijd en reizen. De volgende dag ontving ik een Facebook uitnodiging. Wilde ik deze persoon een kijkje in mijn privé wereld laten nemen? Mag deze persoon al mijn foto’s zien, waar ik dansend op een festival of in innige omhelzing met mijn dochtertje opsta? Ik vind het nogal een issue en heb er lang over nagedacht aangezien het voor mij echt heel privé en intiem voelt. Uiteindelijk heb ik besloten om de vriendschap toch te accepteren aangezien het gevoel goed was.

Is er nog onderscheid?
Is dit de eerste stap om prive en zakelijk door elkaar te laten lopen?

Natuurlijk kan ik op Facebook vrienden onderbrengen in groepen en hiermee een onderscheid maken tussen zakelijk en privé. Voor alle content die ik deel kan ik vervolgens bepalen wie deze kan zien; alleen mijn zakelijke contacten of prive contacten. Heb ik wel zin om bij elke statusupdate na te denken wie dit mag zien? En is het wel zinvol, aangezien iedereen wel toegang heeft tot je prikbord en wat andere hierop plaatsen.

Hoe zie jij dit?
Ik ben heel benieuwd hoe jij dit ervaart en hoe jij Facebook inzet! Hoor graag je reactie!

En vul meteen even deze korte enquête in. Duurt maar 30 seconden.